 |
| Rosalie-Silke-Marijn-Amber-Charlotte-Hessel-Chanel |
vrijdag 10 februari 2017 > bezoek 'spruit' in de Spiegel
 |
| HET ONTSPRUITEN VAN GEDACHTEN. |
Dinsdag 14 februari > vlog n.a.v. bezoek Rimini Nachlass
Dinsdag 14 maart > Eerste keer R10
We kunnen beginnen!
Dinsdag gingen we naar R10, een broedplaats in Zwolle, die over een aantal maanden wordt opgeheven. Hier kregen we een ruimte die we mogen transformeren naar het decor voor onze kameropera. Het is een geweldig gebouw en het enthousiasme was dus groot. We zijn gaan brainstormen over wat we interessante gegevens vinden om mee te werken. We waren maar met zijn vieren, want Hessel, Charlotte én Rosalie waren geveld door een naargeestig griepje dat in de lucht hing.
Storm van natuur.
Oorlog. Gender/seksualiteit. Puurheid/naaktheid Vervuiling/schoon.
Tenten hangen. Binnenkant projectie. Vluchtelingen? Verhalen van mensen? Of abstractie.
Vissen. Groot zwembad. Vlinder Duikbrillen Sproeiers uit de lucht. Het regent. Waterballet. Overal schuim. Iets met water. Dat je het hoort druppelen. zakjes met water. Mist. Daarop projecteren. Rookmachine Trampolines. Bank. Elke keer andere persoon geprojecteerd op ander projecteren. Regendruppels. Heel veel mist. Grote bak water. Iedereen staat erin. Erin stampen etc. Iedereen geschminkt, door het water drupt de schmink langzaam van je lichaam. Lichtflitsen (stroboscoop.) Storm? Transitie van water? Mist? Ijs? Enz. How to make mist? Goedkope materialen?
Er kwam een wild idee waarin we de ruimte zouden omtoveren tot een groot waterballet.
Staan in bakken met water, dansen, donder, bliksem, storm, het miezeren tegen je dakraam, flikkerende lichten, watervallen, sproeiers aan het plafond, die schmink van onze gezichten spoelen. We waren de praktische zaken een beetje vergeten en lekker aan het fantaseren.
Er gebeurde nog iets magisch die middag. We leerden Kevin kennen. Kevin was ten vondeling gelegd in R10. We hebben hem onderdak en een plek in Team BAKSTEEN aangeboden. Kevin heeft sindsdien veel doorstaan. Hij is gedoopt, naar de kapper geweest en woont nu in R10 met zeven ouders. Tot dusver gaat het erg goed met hem, al kan hij een beetje schuw overkomen.
Vrijdag 17 maart > R10 Plan van aanpak
Deze dag hebben we opnieuw een brainstormsessie gehouden voor de kameropera. Hoewel we ook deze dag niet compleet waren, we moesten het zware gemis van Chanel lijden, leken de ideeën al snel tot iets concreets te leiden: TENT. We zijn hierna voornamelijk spullen gaan verzamelen en daarmee zijn we aan de slag gegaan. De eerste halte was Harry's kringloopwinkel waar we niemand minder dan Henk en Ingrid van internetgekkies tegenkwamen!
 |
| V.l.n.r. Ingrid en Henk |
Naast deze waanzinnige ontmoeting was de rest van het bezoek aan Harry's kringloopwinkel zeker de moeite waard, want we hebben hier het kleed gevonden wat uiteindelijk het vloerkleed van de 'hoofdtent' bleek te zijn. Maar met alleen een vloerkleed kom je er niet, dus stuurden we Rosalie en Amber naar de Action voor andere materialen. Hierna gingen we aan de slag, want van maken krijg je inspiratie! Aan het einde van de dag begon zelfs al een tentachtige constructie te ontstaan. Het werkt natuurlijk ook mee als je 'tentstokken' vindt bovenop een container. Hoe vindt je 'tentstokken' bovenop een container? Door er gewoon op goed geluk bovenop te klimmen natuurlijk!
 |
| LEUK HÈ !? |
 |
| LEUK HÈ !? |
 |
| SILK HÈ !? |
RONDLEIDING DOOR ONZE TENT
Dinsdag 21 maart > Bouwen als kinderen
Voor deze
dag waren er verschillende objecten van thuis meegenomen voor de definitieve
opbouw van onze tent. Dit waren o.a. doeken, zeil en een parasol. Bij
binnenkomst hadden we kort de stand van zaken besproken en hebben we taken
verdeeld. Amber had thuis keihard gewerkt aan de muziek en ging samen met Charlotte even sparren over verdere ideeën over het verdere verloop van de muziek. Marijn en Chanel gingen
de ramen dicht plakken met vuilniszakken, en Hessel, Silke en Rosalie begonnen aan een nieuwe, definitieve tent. Voor de opbouw hebben wij ook twee stoelen gebruikt die Hessel had 'geleend' uit de voortuin van R10. Deze stoelen hebben het idee
over hoe de ruimte vorm moest krijgen positief beïnvloedt.
Het zeil
hing stevig, was vastgemaakt aan een parasol op de grond en aan de stoelen. Kevin zorgde er samen met duct tape voor dat alles stabiel bleef.
Iedereen was
al een heel eind gekomen in hun taak dus besloten we om te vergaderen binnen in
onze knusse tent. Wij maakten een schets van de huidige opzet en overlegden over hoe
het er precies uit moest komen te zien, hoe de gangen in onze tent zouden
lopen, hoe de route voor het publiek moest worden en waar en wat we zouden gaan
projecteren of laten zien aan het publiek. Hier is onder andere uitgekomen dat
wij een tafel nodig hadden voor onder het raam. Daar hebben we na de bespreking naar
gezocht in R10 en de perfecte tafel? Die hebben we gevonden hoor!
We hebben in de evaluatie onze ideeën besproken over hoe de muziek moest gaan
klinken in deze ruimte. Het idee ontstond om met koptelefoons te werken, zodat iedereen de muziek individueel zou horen en beleven. Dit zou bijdragen aan de gelaagdheid van de installatie en een verschil tussen een binnenwereld en buitenwereld creëren. We hebben ook geëvalueerd wat de gang van zaken was en
waar we op dat moment stonden.
Vrijdag 24 maart > Professional komt langs
De middag zijn we begonnen met een vergadering, buiten lekker in de zon, om concreet de planning te bespreken van die middag. We maakten een lijstje van wat er nog moest gebeuren. We wisten dat om 15:45 de theaterregisseur langs zou komen. De muziek was al af dus daar hoefde niks meer aan te gebeuren. Een gedeelte van de tent stond ook al. We hebben overlegd over wat we wilden overbrengen. We kwamen uit op de beleving van de kinderwereld binnenin een ‘’enge’’ volwassen wereld. Dit wilden we bereiken door iedereen individueel in te laten doen zodat iedereen zijn/haar eigen beleving kreeg van de installatie. Tegelijkertijd wilden we twee van ons naast de tent zetten met een lamp achter ons waardoor onze silhouetten zichtbaar werden. Deze twee zouden gedurende de presentatie ruzie maken. Die twee stelden dan als het ware de ouders voor die constant ruzie maakten. Hoe wilden we deze kinderbeleving over brengen in de tent? We wilden met pico-beamers caleidoscopische beelden projecteren en in de tent overal gekleurde kussens en dekens neer te leggen. We wilden alles zo abstract mogelijk houden en niet iets té concreet neer zetten.
De verdeling van wie wat zou doen tijdens de presentatie was als volgt:
- De ruziënde ouders: Hessel en Charlotte
- Pico-houders: Marijn & Rosalie
- Mensen die de oortjes indoen bij het begin: Chanel en Amber
- Bal tegen het raam gooien: Silke
- De planning voor die middag was als volgt:
- de tent afmaken,
- bal uitproberen,
- knijpers halen,
- pico uitproberen/beeldmateriaal maken,
- de installatie uitproberen.
Om 15:45 kwam de regisseur langs en onderging onze installatie voor hoeverre deze af was. Chanel ging met haar mee de installatie in om de weg te wijzen. We kregen terug van haar dat het meisje met de bal iets te concreet was omdat je haar heel duidelijk kon zien. Zij kwam met de oplossing om het raam af te plakken zodat je wel een schim ziet, maar niet concreet wat het nou is. De ruziënde ouders en de projectie kwamen tot hun recht en werkten ook goed samen. Deze zouden we dus zo laten. We stuitten wel op een probleem: hoe zorgen wet dat het publiek kijkt waar het moet kijken? Voordat bij het beginbeeld was het belangrijk dat er werd gekeken waar er gekeken moest worden.
Het begin was namelijk de ‘’hoofdtent’’ en hier gebeurde het meeste. Daarna volgde eigenlijk niet zoveel meer. Toen kregen we de tip om de ingang en de uitgang om te draaien. Dan zou je eerst de ruziënde ouders zien, daarna het meisje met de bal en als laatste pas de hoofdtent met de projecties. Dit leek ons allemaal een goed idee en we besloten om de komende week dit aan te passen.
De regisseur vond het ook fijn werken dat iemand met haar mee ging de tent in om haar de weg te wijzen. Dit leek ons wel een goed idee om daadwerkelijk ook te doen bij onze presentatie maar dit lukte gewoonweg niet omdat er ongeveer 60 mensen de installatie in moesten en wij maar met 3 mensen waren om de mensen de weg te wijzen.
Dinsdag 28 maart > Laatste verbouwing
Aan het einde van de vorige werkmiddag (op 24 maart) kwam de
expert Anne-Minke langs. Na het gesprek met haar liep die werkmiddag op zijn
einde. Dus er was nog werk voor de boeg!
De belangrijke opmerkingen waarmee we deze werkmiddag aan de
slag zijn gegaan zijn:
- De
ervaring van het publiek moet op alle plekken in de tent op eigen manier
in te vullen zijn. Het onderdeel waarbij Silke met een rode bal tegen het
ruit gooit was te concreet. De toeschouwer had voordat hij/zij bij Silke
kwam nog geen specifiek en concrete beelden/personages gezien, dus dan
komt zij uit het niets vallen. Bovendien werd de ervaring hierdoor ineens
een stuk verhalender, terwijl wij juist de toeschouwer zelf tot een
beleving willen laten komen. Kortom, we moesten een manier vinden om het
abstracter te maken.
- Anne-Minke
maakte zich zorgen over de duidelijkheid van de route. Hoe gaan we het
publiek duidelijk maken waar het langs moet? Chanel begeleidde haar, bij
wijze van een proefpresentatie, door het gangenstelsel van de tent. Het
was niet onze bedoeling om met iedere toeschouwer een begeleider mee te
sturen, maar Anne-Minke ervoer die beleving wel als zeer prettig. Wat gaan
we daar mee doen? Een mooi aandachtspunt voor deze week.
- Welke
kant van de tent gaan we nou eigenlijk gebruiken als ingang en uitgang van
de tent?
LAATSTE DAG DAT WE KUNNEN WERKEN!
‘Er is nog zoooveel te doen! Er is nog zóveel te doen!’
Het voordeel van deze dag was dat we ons konden richten op
de ervaring van de toeschouwer: de muziek was af en de tent was op de ingang en
uitgang na helemaal klaar.
Het eerste waar we dus aandacht aan konden schenken was het
abstracter maken van de ervaring die de toeschouwer beleeft in de tent. Wilden
we Silke nog zichtbaar maken? Hoe belangrijk is het licht dat door het raam
naar binnenkomt? We hebben ervoor gekozen om de lichtinval en het silhouet van
Silke en haar bal te behouden door een matte doch lichtdoorlatende plastic zak
voor het raam te plakken. Het effect was beter dan we verwachtten. Het geluid
van de bal die op het raam stuiterde en het (onveilige) gevoel dat er iets op
je afkomt bleef, maar het concrete beeld van Silke die een bal gooit verdween.
Hebben we genoeg mankracht om de toeschouwers een begeleider
mee te sturen? Na het overleg van vandaag zijn we tot de conclusie gekomen dat
dat niet het geval is. Het zou voor de ervaring misschien wel het beste zijn om
om iedere toeschouwer zijn eigen ‘beschermengel’ mee te geven in de tent. We
moeten ons echter ook beseffen dat dit een concept blijft en dat we moeten
roeien met de riemen de we hebben. Wij hebben niet de tijd en de middelen om
dit ambitieuze concept tot in perfectie uit te werken en een van de concessies
die we moeten maken zit hem in het meegeven van een ‘beschermengel’. We hebben
besloten om de ‘beschermengeltjes’ bij de ingang van de tent neer te zetten.
Het ingang- en uitgangprobleem hadden we deze werkmiddag
snel opgelost. Het was voor ons naar aanleiding van het gesprek met Anne-Minke
al duidelijk dat het omdraaien van de ingang en de uitgang inderdaad een
uitkomst zou zijn bij de ervaring van een opbouw in onze installatie. Waar het
silhouet van de ruziënde in eerste instantie het einde van de installatie zou
zijn werd het nu het eerste onderdeel. Je kroop als toeschouwer als het ware
eerst naar de onveiligheid van het ruziënde stel toe, terwijl je nu naar de
veiligheid toe kruipt. Waar wij eerst de onveiligheid van buiten als hoogtepunt
zagen, beseffen we nu dat de veiligheid in de grootste kamer van de tent het
hoogtepunt van de installatie is. Het eindbeeld blijft natuurlijk het langste
hangen en we wilden de toeschouwer liever een geruststellend beeld meegeven dan
een ruziënd echtpaar.
Aan het eind van deze dag was alles klaar voor de
presentatie van vrijdag. We hadden nagedacht over de kostuums van de zichtbare
spelers: zij droegen pyjama’s. Dit vonden we het beste passen bij de
kinderlijke aard van de installatie. Daarnaast hadden we de tent afgemaakt: er
liggen nu kussens en kleden in de tent op de plekken waar de tent een veilige
indruk moet geven en alle gangen zijn nu goed.
Vrijdag 31 maart > DE FINALE (presentatietijd)
Het is de zover! We mogen onze voorstelling/installatie
eindelijk laten zien!
Om 12:30 uur stonden we bij R10 om alles klaar te zetten
voor de presentatie. Maar waar is Rosalie? Rosalie was in de bus op de snelweg.
STRESS! De bouwlamp, die wij nodig hadden voor de scène met de ruziënde ouders,
bevond zich naast Rosalie op de snelweg. En nu? We hadden nog maar 20 minuten
de tijd voordat we begonnen met onze presentatie. We besloten het silhouet te
belichten d.m.v. zaklampjes op de mobiele telefoons. De beamers werden op hun
plek gezet, de kostuums werden aangetrokken en de oortjes werden verzameld. Om
13:00 uur stonden we klaar om te beginnen en langzaam kwam de rest van de IP
groepjes onze kant op gelopen. Met de telefoon en de oortjes in hun handen
stonden ze klaar om naar binnen te gaan. Marijn en Chanel stonden bij de ingang
om de mensen welkom te heten en ze vervolgens in tweetallen de tent in te
sturen. Het kabaal van de bal die tegen het raam aanstoot en het geruzie van de
ouders (Hessel en Charlotte) klonk al in de gang buiten het lokaal waarin de
tent zich bevond. Met elke keer een
minuut ertussen werden er nieuwe tweetallen de tent in gestuurd en kwamen ze
ongeveer twee minuten later er weer uit. Vijfenveertig minuten later waren alle
toeschouwers door de tent gekropen, waren de stemmen van Hessel en Charlotte
schor en was de bal-gooiende Silke een bodybuilder geworden. Maar het zat er
toen wel op! We konden met een gerust hart gaan kijken naar de kameropera’s van
de andere teams.
Bij de nabespreking kwam naar voren dat er onduidelijkheid
was over de verschillende geluiden. Wilden wij dat de focus lag op het geluid
dat uit de oortjes kwam of wilden we dat de toeschouwer zich concentreerde op
de ruziënde ouders. Wij wilden de keuze vrijlaten en je laten focussen op de
geluiden die je wilde horen. Er kwam ook naar voren in de nabespreking dat de
toeschouwers zich echt een onderdeel voelden van de installatie. Dat is
natuurlijk prettig om te horen, want dat was ook de bedoeling.
https://www.youtube.com/watch?v=kLytpAoEsvE&feature=youtu.be
Geen opmerkingen:
Een reactie posten