WELKOM OP ONZE BLOG!
LET NIET OP DE VORMGEVING IK SNAP ECHT NIKS VAN DEZE SITE. HIHI.
 |
| Monique-Floor-Astrid-Niels-Janine-Daan-Carolien |
VRIJDAG 7 APRIL
Vandaag is de eindbeoordeling en de laatste dag dat we met elkaar interdisciplinair zullen samenwerken. We hebben ontzettend veel van elkaar mogen leren deze afgelopen weken en de samenwerking heeft iedereen van ons als prettig ervaren.
We doen
onze presentatie in de vorm van een tv-show, hierin worden wij als spelers
geïnterviewd door Carolien, die zelf ook meespeelde. Hierdoor hopen wij de
andere studenten een duidelijker beeld te geven van ons stuk.
Wij hebben geen foto’s gemaakt van ons
stuk en decor, er werd vandaag gevraagd naar de ‘easter eggs’ in ons stuk, wij
hebben er echter voor gekozen deze expres niet te tonen omdat het juist het
idee was dat men deze zelf ontdekte, of niet.
Het speeddaten aan het eind van de dag was fijn als evaluatie waarbij je nog weer andere mensen sprak en het gaf weer wat extra inzichten.
We kijken uit naar het volgende Interfacultair Project!
DINSDAG 4 APRIL
De dag van de uitvoering! De gezonde
spanning is bij sommigen van ons al aanwezig maar we hebben er vooral heel erg
veel zin in.
We hebben ons stuk drie keer uitgevoerd,
het opvallende hieraan was dat deze drie keren erg verschillend van elkaar
waren. Dit zorgt ook voor verschillende impressies voor het publiek zelf.
De eerste keer ging erg goed, het publiek
was erg enthousiast en deed ook veel mee.
Bij de tweede keer was het publiek echt
publiek, ze waren meer afwachtend dan de eerste groep. Dit gaf voor ons weer een
andere dimensie aan het stuk.
De derde keer verliep wat rommeliger. Dit
ontstond vooral door een afgaande telefoon. Dit viel net op een slecht moment
waardoor wij er niet verder op konden inspelen.
VRIJDAG 31 MAART
Vandaag hebben we al een aantal van de
andere voorstellingen bekeken. We waren erg verrast door de grote diversiteit.
We vonden deze diversiteit erg leuk omdat je toch allemaal met het zelfde thema
werkt. Het viel ons op dat vooral de mens centraal stond. Daarnaast was het ook
verrassend om te zien waar de andere groepjes mee bezig zijn geweest deze
afgelopen weken omdat je er eigenlijk maar weinig van mee krijgt.
DINSDAG 28 MAART
De laatste week voor de uitvoering! Hoog tijd om het script dus goed door
te nemen. De afgelopen dagen waren we vooral bezig geweest met het decor en we
hadden elkaars personage leren kennen. Nu wordt het dus tijd om te kijken welke
relaties zij met elkaar aangaan en hoe wij hier een interessant geheel van
kunnen maken, wat ook nog aansluit bij onze ideeën en verwachtingen.
VRIJDAG 24 MAART
Toen we vandaag op de locatie aankwamen, zagen we dat
veel spullen van de muren waren losgeraakt, zoals de vlaggetjes, ansichtkaarten
en platen. We hebben deze spullen opnieuw opgeplakt en zijn toen in bespreking
gegaan. Hierbij hebben we nogmaals ieder zijn personage besproken, maar dit
keer ook de kleding erbij gepast. Monique kon helaas vandaag niet aanwezig
zijn, maar ondanks dat we een speler mistten, konden we toch goed aan de slag.
De regisseuse is eerst met ons in gesprek gegaan, zodat onze ideeën voor haar
ook duidelijk waren. Daarna zijn we improviserend te werk gegaan. Dit vonden we
vrij lastig, aangezien we nog niet echt een verhaallijn voor ogen hadden. We
hebben toen met de regisseuse een begin gemaakt en toen we eenmaal een begin
hadden ging het heel snel. We hadden bedacht om telkens tussen twee personages
een gesprekje of confrontatie te laten ontstaan. We hebben deze momentjes één
voor één al improviserend bedacht en Carolien schreef daarna in haar schrift
wat er gebeurde, zodat we dit niet zouden vergeten. Zo kwamen we op een soort
verhaallijn en resteerde ons alleen nog een einde en oefentijd. We sloten de
dag met een goed gevoel af!
DINSDAG 21 MAART
Voor vandaag had iedereen over zijn personage nagedacht en zijn er nog extra spullen voor de kroeg meegenomen. We zijn de dag begonnen met een bespreking waarin iedereen zijn idee over zijn personage kon vertellen. Daarna zijn we verder gegaan met het vormgeven van de ruimte. We hadden op de gang van R10 nog wat nieuwe spullen gevonden die we in ons decor konden gebruiken, dus die hebben we gelijk een plekje gegeven. Daarnaast hebben we het 3e gordijn en vlaggetjes opgehangen en geprobeerd zo veel mogelijk de muren op een kroeg te laten lijken. Dit hebben we gedaan door ze te beplakken met krantenartikelen en ansichtkaarten en vlekken gemaakt met koffie en thee.
Tot slot zijn we opnieuw bij elkaar gaan zitten om te bespreken wat we voor vrijdag zouden voorbereiden, wanneer de regisseur langs komt. We hebben toen de personages vastgelegd en afgesproken dat Daan en Janine de kleding voor de personages zouden gaan regelen, zodat we die vrijdag direct in onze personages konden kruipen. Daarnaast zou iedereen zich alvast in zijn rol gaan verdiepen, waarbij je voor je eigen personage zowel de karaktereigenschappen als kroegganger duidelijk hebt en de karaktereigenschappen als patiënt. Tevens hebben we onze ideeën gedeeld over de verhaallijn en het einde van de voorstelling.
DINSDAG 14 MAART & VRIJDAG 17 MAART
Afgelopen week zijn we met ons team hard aan de slag
geweest. Door stapsgewijs te werken is alles soepel verlopen en hebben we nu al
heel wat moois!
Dinsdag 14 maart kregen we onze ruimte toegewezen waar
wij als team een kamer-opera neer moeten zetten. Een rechthoekige kamer met als
opvallende elementen de hoeveelheid aan licht en de aanwezige keuken.
Al snel zijn we als team bij elkaar gaan zitten. We
hebben met elkaar gepraat over o.a. de volgende vragen:
“Wat
sprak je tijdens de voorstelling van ‘Spruit’ het meest aan?”
“Wat
zou je graag in onze kamer-opera willen zien?”
“Waar
zouden we in de kamer-opera de meeste aandacht aan moeten besteden?”\ “Wat
voor ideeën zijn er al voor de kamer-opera?”
Tijdens de bespreking kwamen we erachter dat er
verschillen waren in de werkwijzen van teamleden. Waar de een als idee had om
eerst verschillende mogelijkheden uit te testen wilde de ander juist met een
concreet plan aan de slag. Uiteindelijk hebben we een idee ‘geschetst’ waardoor
we toch overeenstemming hebben gekregen in de groep. We hebben verschillende
ideeën van teamleden bij elkaar gebracht waardoor we als groep tevreden konden
zijn over het plan betreft onze kamer-opera.
Nadat we een idee hadden voor de kamer-opera zijn we gaan
nadenken hoe onze ruimte eruit zou moeten zien. Verschillende teamleden wilden
graag de mogelijkheden van de ruimte onderzoeken. We zijn daarom taken gaan
verdelen betreft het mee nemen van materialen. Vooral het licht in de ruimte
was een belangrijk aspect voor onderzoek. Ook zou er naar muziek worden
gekeken, naar attributen worden gezocht en zou iedereen plaatjes opzoeken ter
inspiratie voor ons decor.
Om al concreet aan de slag te gaan zijn de dinsdag gelijk
naar spullen voor ons decor op zoek gegaan. Een deel van het team is naar de
kringloop gegaan, het andere deel is op de locatie naar spullen gaan zoeken. Het
kringloopbezoek was zonder resultaat, het zoeken naar spullen op de locatie met
resultaat :) En zo stonden die middag al 2 tafels, 3 stoelen en een bank in onze
ruimte. Verder is een deel van de muur gewit.
Vrijdag is er veel gebeurd; te danken aan alle spullen
die naar de locatie door teamleden zijn mee gebracht (spullen van thuis en school).
We kwamen met ideeën, hebben overlegd, elkaar aangevuld, tips gegeven, complimenten
uitgedeeld waardoor we de volgende lijst hebben kunnen realiseren:
-
De muur nog een keer gewit
-
Gordijnen opgehangen.
-
Een patroon met tape op het raam gemaakt
-
Platen en bijbehorende hoezen opgehangen.
-
Kleden en vloerbedekking op de grond gelegd.
-
Een bar gecreëerd.
-
Krantenknipsels op de muur geplakt
-
Een kleed aan de muur gehangen.
-
Een lampenkap opgehangen.
-
Meubel een plek gegeven in de ruimte
-
Spullen in de keukenkastjes gezet
-
Geluid getest in de ruimte
Er is dus veel gebeurt wat enthousiasme in het team
opleverde. Aan het eind van de middag hebben we als team nog een keer overleg
gehad m.b.t. de volgende vragen:
“Wat
moet er nog gebeuren?”
“Welke
spullen moeten er nog komen in de ruimte?”
“Wie
neemt wat mee?”
“Wanneer
gaan we met het toneelverhaal aan de slag?”
“Wat
als iedereen over zijn personage gaat nadenken?”
Nadat
iedereen helder had wat zijn/haar taak voor de volgende
week is zijn we gestopt en met een tevreden gevoel naar huis gegaan.
Hieronder nog een paar foto's van het resultaat van afgelopen week!
Groetjes team G
DINSDAG 14 FEBRUARI
Dinsdag 14 februari bezochten we het Rijksmuseum in Amsterdam, vervolgens gingen we naar een theater kijken van Rimini Protokoll, dit stuk heet Nachlass.
Als opdracht werd gegeven om hier over te vloggen. Wij hebben voor een iets andere manier gekozen om op Nachlass te reageren, deze kun je via onderstaande link bekijken.
Groetjes Team G
VRIJDAG 10 FEBRUARI
Spruit – Muziektheater met bite | Waarin jonge makers nog jongere makers inspireren
Op vrijdag 10 februari bezochten wij ‘Spruit’, een project voor nieuwe makers van Kameroperahuis in De Spiegel in Zwolle. We zagen vijf verschillende voorstellingen, die allemaal binnen één week zijn gemaakt. Dit leverde verrassende en vernieuwende werken op die zeer inspirerend waren.
We werden als groep ontvangen in De Spieghel. Daar kregen we een korte introductie op wat we zouden gaan beleven die middag. Daarna werden we via de zaal naar de eerste voorstelling geleid. Deze vond plaats in de hal waar ook vrachtwagens met rekwisieten ingereden kunnen worden.
Proeve Oerol
Bij binnenkomst stonden de spelers al klaar. We gingen zitten en één van de spelers begon met het doornemen van een recept, waarin hij beschreef wat de ingrediënten van de voorstelling zouden zijn. Daarna begon het stuk. Twee mannen maakten met bubbeltjesplastic zee of wind geluiden op een metalen vloer met profiel. Er was een zangeres die op muzikale wijze zong over het mens zijn en de dood (Ik ben een mens, verheven boven de natuur / Ik maak vuur in de kou). Zij stond in een oude metalen dossierkast, die later ook gebruikt werd als slagwerk instrument.
De voorstelling werd door onze groep wisselend ontvangen. Sommigen hadden het begin gemist, waardoor er weinig houvast was. Het was opvallend dat de gezongen tekst vrij letterlijk was, maar het spel en de scenografie juist abstract bleef. De geluiden die gemaakt werden waren heel beelden, ze deden natuurlijk aan. We hoorden er een zee in of geruis van de wind, daarnaast was het knappen van de bubbeltjes als het knapperen van een vuur. Dit leverde een interessante tegenstelling op: materialen waren niet natuurlijk, maar de geluiden die ze voortbrachten wel. Er was geen stukje groen te zien, maar het stuk ging over de natuur in tekst en geluid.
Het theaterspel van de drie spelers was minimaal en symmetrisch. De mannen volgden elkaar. De vrouw maakte een driehoekige beweging door de ruimte en kwam vervolgens weer terug bij haar beginpunt. Ze bewoog heel statisch of statig, weinig organisch. Daarbij maakte de vrouw contact met het publiek, terwijl de mannen vooral op elkaar aan het letten waren. Zij maakten veel rondere bewegingen. Het spel was niet ingeleefd, er was weinig sprake van emoties. Verder leek de vrouw als het ware de leiding te hebben, zij bracht met haar stem het verhaal verder. De mannen verzorgden hierbij de ritmes en achtergrondgeluiden. Helaas was de zangeres niet altijd te verstaan, ook al was haar zang heel goed.
Als groep kregen we niet helemaal grip op deze voorstelling. Wat hebben we nu gezien? Wat werd er gezongen? De vormgeving was zeer minimaal, er lag alleen wat nodig was, daardoor leverde ook dit weinig clue’s op. Veel bleef onbeantwoord, zo kan de kast waar de zangeres in stond diende als instrument, maar kon ook symbool staan voor een doodskist. Met deze prikkels in ons achterhoofd vervolgend wij onze weg om de voorstelling van Mart van Berckel te zien.
Mart
De voorstelling van Mart had verschillende lagen. Mart werd door zichzelf geïnterviewd in een setting die ons bekend is. Toch speelde Mart met de conventies van een gewoon interview, omdat hij zichzelf interviewde over zijn eigen voorstelling in een presentatie die hij ook zelf had gemaakt (heel ‘meta’ allemaal). Zo gaf hij zichzelf één minuut om te vertellen over zijn voorstelling, maar eigenlijk controleert hij natuurlijk zijn eigen tijd. Met minimale middelen kon hij prima vertellen over zijn aankomende voorstelling, maar in het stuk verwanderde er verder weinig in de status quo van Mart als personage. Het was een stilstaande scene, om in theatertermen te spreken.
Helaas was de presentatie deels bekend. Hierdoor was voor ons helaas de spanning er af. Al beaamde iedereen wel dat het spel met conventies interessant was om mee te nemen. Het was verder niet echt een kameropera, ook al ging het daar wel over, want er kwam geen muziek aan te pas.
Philomena
Na het stuk van Mart gingen we door naar een voorstelling van een muziekstudent. We kamen een kleedkamer binnen met één kledingrek in het midden waaraan een jurk hing met daaronder een kussen. Philomena kwam op en vertelde een verhaal over een courtisane uit India die verliefd wordt, maar helaas niet met haar geliefde samen kan blijven. Hierbij was ze het personage, zangeres en de verteller.
Het concept van de voorstelling was erg leuk, er zat humor in en Philomena kan erg goed zingen. Helaas merkten we al snel dat het inderdaad haar eerste stuk was, omdat haar acteren niet heel geloofwaardig over kwam. Ook kon de spanningsboog in het stuk beter.
Ze maakte wel goed gebruik van de muziek op haar telefoon. De muziek die ze afspeelde herhaalde zich steeds weer, maar zij zong er verschillende interessante variaties op. Ook het gebruik van een Indiaas accent en het gesprek tussen vader en zoon was erg sterk.
We bleven wel achter met een vraag: waarom hield ze de jurk aan? Kreeg ze hem gewoon niet uit? Of was zij zelf de courtisane? Wat was de reden daarachter? Door de jurk aan te houden neemt ze het verhaal mee de kleedkamer uit. Is dat de bedoeling? Of hoort het verhaal in de kleedkamer te blijven?
Opera bombastique
Na het stuk van Philomena kregen we iets compleet anders voorgeschoteld. Deze voorstelling werd door ons allemaal aangewezen als het meest ‘kameropera’-achtig. De verschillende onderdelen kwamen goed bij elkaar, zowel de muziek als de scenografie (beeldend/theater) waren erg sterk. De drie disciplines ondersteunden elkaar.
Bij binnenkomst werd de aandacht al getrokken doordat er nog niets echt te zien was. De zaal was minimaal verlicht met kleine zaklampen, dit was slechts om het publiek te begeleiden. Er was al wel muziek te horen, wat een bijzondere sfeer opriep. Dit zette aan tot verbeelding: wat zou er komen gaan?
Toen het licht aanging, was er een fantastisch decor te zien van draden, lampen en schoenen. Dit beeld werd versterkt doordat alles werd weerspiegeld en we dus ook onszelf konden zien zitten. De zangeressen en muzikanten waren allemaal in het web van draden vast komen te zitten. Één persoon wist zich los te maken en kon door de ruimte bewegen. Dit was aan de ene kant interessant, omdat ze zong over hoe ze vast zat in haar eigen drang om te blijven bewegen. Van de andere kant was het beeld al zo sterk dat het ook mooi zou zijn geweest als ze was blijven staan. Misschien had ze als een soort marionet kunnen bewegen.
In het spel van de verschillende acteurs was nog wel te zien dat ze maar kort hadden gerepeteerd. Soms was het wat onhandig. Daarnaast viel bijvoorbeeld de fluittiste wat uit de toon, omdat zij juist heel statisch bleef staan. De zang was wel goed op elkaar afgestemd. Het was haast alsof ze een theatertekst zongen, zoals dat in Les Misérables ook wordt gedaan.
Wat de muziekgroep opviel was dat de cello atonaal was, niet afgestemd op verwachtingen. Er werd gebruik gemaakt van een flageolette toon, dit bracht veel sfeer. De dwarsfluit en de picolo leverden een mooie bijdrage aan de tonen van de cello.
Voornamelijk visueel en muzikaal was de voorstelling indrukwekkend, maar doordat deze twee tekensystemen hetzelfde uitdrukten werd het wel een beetje ‘uitleggerig’. De zangeressen zaten vast en zongen over vastzitten. Dat maakte de inhoud van de voorstelling minder interessant dan de vorm.
The Disappearance of Mrs. Price
Na deze kameropera kwamen we bij de laaste voorstelling van de middag. Dit was in een soort basisschoolsetting. Het was een hele fysieke voorstelling met weinig tekst (en weinig muziek). Daarmee vonden we het niet echt een kameropera, maar wel de interessantste voorstelling van de middag. Hier hebben we nog lang over zitten napraten.
In het begin zaten de spelers letterlijk met elkaar verknoopt. Dit is in eerste instantie vreemd, maar gaande weg de voorstelling werd duidelijk dat de personages van de spelers ook figuurlijk verknoopt zijn. Het waren kinderen in een schoolklas die waren achtergelaten door de juf. De juf was nooit terug gekomen, maar zij bleven herhalen wat ze wisten. Het was een soort sociale krabbemant. De leerlingen zijn één groep, maar halen elkaar steeds weer naar beneden. Ze zorgen samen dat alles blijft zoals het hoort in hun routine.
Alle spelers namen op een willekeurig moment wel een keer de rol van juf of leider op zich. Dat ging even goed, maar werd daarna weer naar beneden gehaald. Aan het eind wordt één van de spelers in een hoek gedreven en ontsnapt een ander. De rest blijft elkaar in het lokaal gevangen houden.
De spelers speelden constant met de vierde wand, soms waren ze in hun eigen groep, soms was er contact met het publiek. Hierdoor vroegen wij ons af hou het zou zijn om er met minder mensen te zitten, of in je eentje. Het was heel spannend en vervreemdend, eigenlijk onmogelijk om te duiden wat er allemaal gebeurde. Dit maakte dat het stuk verscheidene uiteenlopende reacties opleverde, die liepen van ‘zwaar kut’ tot ‘fantastisch’ en ‘indrukwekkend’.
Kortom; over Spruit
Spel, spannend, spiegels, schoenen, status quo, symmetrisch, scenografie.
Atonaal, acteurs, amateur.
Muziek, mimiek, marionetachtig, minimale vormgeving.
Ervaring.
Nieuw.
Visueel, verwachting, vervreemdend, vervormend, vaag, vernieuwend.
Aandacht, aftasten.
Touwtjes.
Tegennatuurlijk.
Intonatie, immitatie.
Natuurlijk.
Gewaagd, geslaagd.
Liefs,
Groep G (jwz G)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten