Ik hoorde herinneringen uit een kindertijd en over de dood. Ik beluisterde een kaalgeschoren kop en een oud broertje met een kunstgebit. Ik zag het leven door het raam verdwijnen en een schommel en ik wist dat alles goed zou komen; zelfs als het niet goed komt. Ik voelde een stampvoetend bewegen, over buitenkant die moet voldoen aan het beeld dat de buitenwereld toch al bevestigd zag. Ik zag even niks, mijn ogen waren verblind, mijn voeten tastten in het duister. Gelukkig voelde ik een vertrouwde hand, in een latex handschoen verholen.
Mooi om jullie ruwe ideeën te zien ontstaan. Interessant dat de ene groep vanuit rationeel beginpunt vertrekt, terwijl de andere groep begint met maken en vanuit die ervaring verder werkt. Bijzonder om de groepen tot een heus collectief te zien verworden en de verschillende balansen daarin. Of de disciplines nu aparte eilandjes blijven, of juist heel natuurlijk samensmelten; altijd fijn om mee te denken over een doorontwikkling van jullie ideeën!
Meer informatie over Stan Verberkt vind je hier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten